گلدمن ساکس در گزارشی اعلام کرد ۵۷ درصد از بانکهای مرکزی پاسخدهنده، مقداری طلا در بانک مرکزی انگلیس ذخیره کردهاند که این بانک را به پرکاربردترین متولی خارجی تبدیل کرده است. فدرال رزرو نیویورک با ۱۴ درصد، در رتبه دوم قرار دارد.
از دیگر مکانهای نگهداری ذخایر طلا، میتوان به بانک تسویه حسابهای بینالمللی در سوئیس و بانک مرکزی فرانسه اشاره کرد. چین نیز به دنبال تبدیل شدن به یک مرکز نگهداری جایگزین است.
لندن و نیویورک عمدتا به دلیل نقدینگی خود محبوب هستند. طلای نگهداری شده در این شهرها، در شبکههای تسویه حساب اصلی قرار دارد و به مدیران ذخایر دسترسی فوری به بازار بدون نیاز به تایید مجدد شمشها میدهد.
این مراکز همچنین به بانکهای مرکزی اجازه میدهند از طریق معاملات سوآپ به نقدینگی دلار دسترسی پیدا کنند و با اجاره داراییهای خود درآمد کسب کنند.
اما ذخیرهسازی خارجی، خطر داراییهای مسدود شده یا دسترسی محدود را به همراه دارد. گلدمن ساکس به اختلاف سال ۲۰۱۸ در مورد طلای ونزوئلا که در بانک مرکزی انگلیس نگهداری میشد، اشاره کرد.
نگهداری تمام ذخایر در داخل کشور، چالشهای دیگری را ایجاد میکند. بانکهای مرکزی باید امنیت فیزیکی، حسابرسی و بیمه را تامین مالی کنند و داراییها ممکن است با خطرات سیاسی یا امنیتی محلی مواجه شوند. استفاده از چندین متولی خارجی، وابستگی به یک کشور یا سیستم حقوقی را کاهش میدهد.
طبق تخمین گلدمن ساکس، بانکهای مرکزی در ژوئن ۵۷ تن خریداری کردهاند، در حالی که میانگین ماهانه قبل از سال ۲۰۲۲، رقم ۱۷ تن بود. چین با خرید ۴۰ تن، بزرگترین خریدار قابل شناسایی بود.
این بانک آمریکایی همچنین ورود ۳۲ تن طلای پولی به لندن را ثبت کرد و این حرکت را به عنوان یک انتقال امانت به جای فروش برنامهریزی شده تفسیر کرد، زیرا داراییهای رسمی خارجی در بانک مرکزی انگلیس در طول ماه، ۹۸ تن افزایش یافت.
بر اساس گزارش اینوستینگ، گلدمن ساکس انتظار دارد تنوع ذخایر پس از بلوکه شدن ذخایر روسیه در سال ۲۰۲۲، یک روند چند ساله باقی بماند. این بانک پیشبینی خود از قیمت اونس طلا در پایان سال ۲۰۲۶ را ۴۹۰۰ دلار حفظ کرد که با خریدهای پیشبینی شده بانکهای مرکزی که به طور متوسط ماهانه ۵۰ تن در سال جاری بوده است، پشتیبانی میشود.
انتهای پیام
منبع: ایسنا
